دخترها و پسرها آنقدرها هم که ما فکر می‌کنیم متفاوت نیستند. برای سالیان دراز محققان و روانشناسان گمان می‌کردند که دخترها و پسرها به صورت ساختاری و ذاتی با هم تفاوت دارند، مغزشان با هم فرق می‌کند، رشد و پروش دوران کودکی‌شان متفاوت است و درکی که از فضای اطراف‌شان دارند یکسان نیست. پدر و مادران نیز عمدتاً بر این باور هستند که طبیعت پسران و دختران با هم فرق دارد و یک نیروی اساسی آن‌ها را از هم جدا می‌کند.

با پیشرفت دانش، یافته‌های جدید نشان داده‌اند که بسیاری از این تفاوت‌ها را والدین در فرزندان‌شان بوجود می‌آورند. این تفاوت‌ها با رفتاری که با فرزندان می‌شود و در نتیجه ایجاد تجربیات متفاوت در آن‌ها ایجاد می‌ شوند. از آنجاییکه زندگی اثرات مهمی در ساختار اساسی مغز می‌گذارد، تجربیات مختلف، تفاوت‌های جنسیتی مختلفی در مغز افراد ایجاد می‌کند و این تفاوت‌ها ذاتی و طبیعی نیستند. بعنوان مثال توانایی درک احساسات عمیق یا پرخاشگری قابلیت‌هایی هستند که ما به جنسیت‌های مختلف فرزندان‌مان می‌دهیم، حرف‌هایی از این دست شاید برای‌تان آشنا باشد:

  • دخترم نمی‌تواند به خوبی پسر کوچکم بدود.
  • پسرم خیلی پرخاشگر است و دخترم در مقایسه با او مثل یک فرشته است.
  • از آنجاییکه پسرم احساسات زیادی را بروز نمی‌دهد پس به  اندازه دخترم احساساتی نیست. دخترم اشک‌ش دم مشک‌ش است.

والدین به صورت آگاهانه و از روی عمد این تفاوت‌ها را در بچه‌ها ایجاد نمی‌کنند بلکه میراث‌دار تفکرات قدیمی هستند. آن‌ها فکر می‌کنند پسرها ورزشکار و رقابت‌دوست هستند درحالیکه دخترها بیشتر اجتماعی و احساساتی هستند. تحقیقات نشان داده‌اند که هورمون‌ها تأثیری بر روی قوه‌ی تفکر و تصمیم‌گیری و کنترل احساسات‌مان ندارند. درحالیکه تستوسترون قبل از تولد اثر چشمگیری بر روی نقش فرد و احتمالاً جهت‌گیری جنسیتی او دارد هورمون‌های جنسیتی که در بلوغ زیاد می‌شوند و در افراد بالغ، زیاد باقی می‌مانند اثرات ناچیزی بر روی تفکر ما دارند.

بسیاری از تفاوت‌های دخترها و پسرها ذاتی نیست

علم توانسته است تفاوت‌هایی را نیز در بین جنسیت‌های مختلف کودکان نشان دهد. بعنوان مثال نشان داده شده است دختران بهتر و راحت‌تر از بیشتر پسرها می‌نویسند و پسرها توانایی جهت‌یابی فضایی بهتری دارند (مثلاً در خواندن نقشه).

مرجع:

Boys and Girls: Not As Different As We Thought