نتایج مطالعات یک گروه تحقیقاتی در گرجستان نشان می‌دهد که چرا بیماران زن به دوز بسیار بالاتری از مورفین نسبت به مردان نیاز دارند. تفاوت های مغزی بین زنان و مردان در پاسخ آنها نسبت به مُسکن تاثیر بسزایی دارد.

وقتی میکرو گلیاها (سلول‌های ایمنی دستگاه عصبی) بلاک می‌شوند زنان و مردان پاسخ یکسانی در برابر مسکن‌های شبه‌افیونی دارند. درد مزمن از شایع‌ترین مشکلات سلامتی است که از هر چهار نفر معمولا یک نفر به آن مبتلا می‌شوند و بیشترین شیوع را نیز در قشر میانسال دارد. زنان بیشتر از مردان در معرض انواع درد مزمن از جمله میگرن و سندرم خستگی مزمن و … هستند.

اثبات شده است میکروگلیاها یک سیستم اسکن سریع و پیچیده شکل می‌دهند که به طور سریع به آسیب پاسخ می‌دهد. مورفین علاوه بر رسپتوری (دریافت کننده) که روی سلول‌های عصبی دارد به رسپتورش روی میکروگلیا نیز متصل می‌شود که این رسپتور “TLR4” نامیده می‌شود.

پژوهشگران نشان دادند وقتی مورفین به “TLR4” روی نوروگلیا متصل می‌شود، این سلول‌ها به شدت با اثر ضددردی مورفین مقابله می‌کنند.

در طی این پاسخ التهابی میکروگلیاها در زن و مرد تراکم یکسانی دارند ولی در جنس زن فعالیت بسیار بالاتری دارند که باعث می‌شود خانم‌ها دو برابر آقایان به مسکن نیاز داشته باشند.

مرجع:

Sex Differences in Microglia Activity within the Periaqueductal Gray of the Rat: A Potential Mechanism Driving the Dimorphic Effects of Morphine