سیاهچاله‌ها یکی از بزرگ‌ترین رازهای جهان هستند. این اجرام آخرین مرحله از چرخه‌ی عمر یک ستاره بوده و زمانی تشکیل می‌شوند که یک ستاره تحت اثر جاذبه‌ی خودش می‌رمبد. در ابتدا دانشمندان گمان می‌کردند نزدیک ترین سیاهچاله به زمین، سیاهچاله‌ای است که در مرکز کهکشان راه‌شیری قرار دارد. این سیاهچاله که یک سیاهچاله‌ی کلان‌جرم می‌باشد ۲۷ هزار سال نوری از زمین فاصله دارد. اما اگر از کلان‌جرم بودن سیاهچاله صرفنظر کنیم و سیاهچاله‌های با جرم ستاره‌ای را هم در نظر بگیریم نزدیک ترین سیاهچاله به ما یک سیاهچاله با نام V4641 Sgr می‌باشد که ۱۶۰۰ سال نوری با زمین فاصله داشته و در بازوی برج قوس کهکشان راه‌شیری قرار دارد. دلیل اینکه این سیاهچاله دیده می‌شود ستاره‌ای است که به دور آن می‌چرخد. گازهای این ستاره به طور دائم توسط این سیاهچاله جذب می‌شوند. این گازها از خود تشعشعاتی ساطع می‌کنند که توسط تلسکوپ‌های زمین قابل اکتشاف هستند.

سیاهچاله

سیاه‌چاله ناحیه‌ای از فضا-زمان است که جرم در آن فشرده شده است. وجود سیاه‌چاله‌ها در نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین پیش بینی می‌شود. این نظریه پیش بینی می‌کند که یک جرم به اندازه کافی فشرده می‌تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاهچاله شود. پیرامون سیاهچاله به صورت سطحی ریاضی به نام افق رویداد تعریف می‌شود که هیچ چیزی پس از عبور از آن نمی‌تواند به بیرون برگردد و نقطه بدون بازگشت است. صفت «سیاه» در نام سیاه‌چاله به این دلیل است که همه نوری که به افق رویداد آن راه می‌یابد را به دام می‌اندازد که این دقیقاً مانند مفهوم جسم سیاه در ترمودینامیک می‌باشد مکانیک کوانتومی پیش‌بینی می‌کند که آفاق رویداد مانند یک جسم سیاه با دمای متناهی از خود تابش‌های گرمایی گسیل می‌کنند. این دما با جرم سیاهچاله نسبت وارونه دارد و از این روی مشاهده این تابش برای سیاهچاله‌های ستاره‌ای و بزرگتر دشوار است.

مرجع:

WHERE IS THE NEAREST BLACK HOLE?

Are any black holes close to Earth?

Black hole