دسته: زمین

روزانه ۶۰ تن غبار فضایی به زمین سقوط می‌کند

زمین جای غبارآلودی است و فضا هم در این موضوع به ما کمک نمی‌کند. هر روزه مقداری غبار از شهاب‌سنگ‌ها، ستاره‌های دنباله‌دار و دیگر تکه‌های منظومه شمسی که ۴٫۶ میلیارد سال قدمت دارد وارد اتمسفر زمین می‌شوند. این غبار فضایی ذرات بسیار کوچکی دارد و به شکل ذرات کوچک دود است ولی مقدار زیادی از آن وجود دارد.

تا به امروز دانشمندان نمی‌دانستند چه مقدار از این غبار فضایی بر روی زمین می‌ریزد ولی از مقدار آن در فضا تا حدی اطلاع داشتند. محققان حدس زده بودند که چیزی بین ۰٫۴ تا ۱۱۰ تن از مواد ستاره‌ها هر روزه وارد جو زمین می‌شود. این گستره‌ی تخمین زده شده خیلی باز است ولی اخیراً در یک تحقیق، نگاه دقیق‌تری به این مسئله انداخته شد. در این بررسی، مقدار سدیم و آهن موجود در اتمسفر توسط یک دستگاه اندازه گرفته شد که می‌توانست تغییرات ترکیب اتمسفر را اندازه‌گیری کند. چون مقدار سدیم موجود در اتمسفر متناسب با مقدار غبار فضایی در آن است، محققان دریافتند که مقدار واقعی غبار سقوط کرده بر روی زمین در حدود ۶۰ تن در روز است.

شاید فکر کنید که این مقدار نیاز به غبارروبی دارد ولی واقعیت این است که این غبار می‌تواند برای محیط زیست مفید باشد. این غبار سقوط کرده نه تنها به تشکیل ابرها در اتمسفر کمک می‌کند بلکه برای بارور کردن پلانکتون‌ها در قطب جنوب نیز به کار می‌آید.

(بیشتر…)

بیشتر

درخت بونسای در فضا

  • درخت بونسای در فضا
  • گیاهان در فضا اثر هنرمند ژاپنی آزوما ماکوتا

آزوما ماکوتو هنرمند اهل توکیو ژاپن توانسته است تصاویری از حیات ارگانیک در لبه‌ی فضا بوجود آورد. این هنرمند خوش ذوق در یک حرکت جالب گیاهانی مثل نیلوفر، ارکیده، درخت بونسای و … را توسط بالون به لایه‌ی استراتوسفر فرستاده است.

درخت بونسای در فضا

تصاویر حاصل به زیبایی بیانگر راز حیات بر روی زمین هستند. ماکوتو معتقد است که قرار دادن این گیاهان در مرز فضا آن‌ها را به حیات فرازمینی تبدیل کرده است.

(بیشتر…)

بیشتر

تصاویر ماهواره‌ای که مانند تصاویر هنری به نظر می‌رسند

  • دریاچه‌ی مانیکوگان، یک دهانه‌ی برخوردی در کانادا
  • صخره‌های نمکی ایران
  • کنیا
  • گسل‌های غرب چین
  • منطقه‌ی آتشفشانی هاروج در لیبی
  • میدان‌های آبیاری در جنوب مصر
  • یخچال اسلسور قطب جنوب
  • نقشه‌ی مزارع اطراف رودخانه‌ی تیت در برزیل. گیاهان استوقدوس با رنگ بنفش هستند.

تصاویر ماهواره‌ای اطلاعات ارزشمندی برای کاربردهای علمی بدست می‌دهند. برخی اوقات این تصاویر، مناظر شگفت‌انگیزی از زمینی که بر روی آن زندگی می‌کنیم می‌دهند. با دیدن بعضی تصاویر ماهواره‌ای به سختی می‌توان باور کرد بخش‌هایی از کره‌ی زمین دارای چنین مناظر شگفت‌انگیزی است.

از دهه‌ی ۱۹۷۰، سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده‌ی آمریکا مشغول جمع‌آوری تصاویر ماهواره‌ای از زمین با استفاده از برنامه‌ی لندست است. از سال ۲۰۱۲، این سازمان با همکاری ناسا تصاویری از این مجموعه را به خاطر زیبایی هنری فوق العاده‌ای که دارند انتخاب کرده و منتشر کرده است. در برخی از این تصاویر، کنتراست نقاط خاصی تغییر کرده و یا تغییراتی در آن نقاط ایجاد شده است تا مشخص باشند ولی جدای از این مسله، این تصاویر تماماً کار طبیعت هستند.

در ادامه برخی از این تصاویر را مشاهده می‌کنیم.

کنیا

کنیا

(بیشتر…)

بیشتر

تصویر کره زمین بدون آب

اخیراً یک تصویر گرافیکی متحرک کج و معوج از کره‌ی زمین که بیشتر به سیب‌زمینی شباهت دارد در برخی سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی به عنوان تصویر کره‌ی زمین بدون آب معرفی شده است. این تصویر در اصل یک محصول گرافیکی نرم‌افزار متلب می‌باشد که مربوط به جاذبه‌ی زمین است:

نقشه جاذبه زمین

جاذبه‌ی زمین در سطح، صاف نیست بلکه در برخی نقاط قوی‌تر از نقاط دیگر است. این بدین خاطر است که زمین یک کره‌ی کامل نیست و چگالی برخی مناطق آن از نقاط دیگر بیشتر است. این باعث می‌شود جاذبه‌ی سطحی تحت تأثیر قرار گیرد.

اگر شما بر روی سطح زمین قرار بگیرید جاذبه‌ی زمین شما را به طرف مرکز آن می‌کشد. ولی اگر در مجاورت مناطق متراکم‌تر که چگالی بیشتری دارند قرار بگیرید جاذبه‌ی آن‌ها شما را اندکی به طرف کناره‌ها نیز می‌کشد. این تصویر در واقع بیانگر این مطلب است؛ یعنی این نقشه‌ی جاذبه به گونه‌ای کشیده شده است که شما همیشه عمود بر سطح نشان داده شده به پایین کشیده می‌شوید.

این مطلب عجیب به نظر می‌رسد ولی در واقع بیان می‌کند که اگر شما در کنار یک تپه‌ی نشان داده شده در کره‌ی جاذبه قرار بگیرید شاقول مرکز زمین را نشان نمی‌دهد بلکه عمود بر سطحی که ایستاده‌اید را نشان می‌دهد. این تصویر گرافیکی عمداً اغراق‌آمیز نشان داده شده است تا میدان جاذبه‌ی ناصاف زمین را نشان دهد.

اما تصویر زمین بدون آب در واقعیت چگونه است؟ عمیق‌ترین اقیانوس زمین حدود ۱۱ کیلومتر عمق دارد که در مقایسه با قطر ۱۳ هزار کیلومتری آن ناچیز است. بنابراین اگر کل آب زمین کشیده شود تغییر زیادی در کرویت آن ایجاد نمی‌شود. بیشترین فاصله‌ی بین بلندترین کوه و عمیق‌ترین دریا حدود ۲۰ کیلومتر است که حدود یک دهم درصد قطر زمین است. در زیر تصویر زمین بدون آب را مشاهده می‌کنید. قطره‌ای که مشاهده می‌کنید در واقع مقدار آب کره‌ی زمین است.

کره زمین بدون آب

قطره‌ی بزرگ‌تر کل آب‌های زمین است. قطره‌ی کوچک‌تر آب‌های شیرین زیرزمینی، دریاچه‌ها، مرداب‌ها و رودخانه‌هاست و کوچک‌ترین قطره آب‌های شیرین دریاچه‌ها و رودخانه‌ها می‌باشد.

(بیشتر…)

بیشتر

اگر تمام یخ‌های روی زمین ذوب شوند چه رخ خواهد داد؟

در نظر بگیرید که تنها سه درصد از آب‌های روی زمین شیرین است و ۷۰ درصد از این سه درصد را آب‌های یخ زده تشکیل می‌دهند. این مقدار برابر ۳۰ میلیون متر مکعب یخ است، یعنی اگر شما یک دیوار به ضخامت ۱۰۰۰ متر بسازید، شمال آمریکا را به طور کامل خواهد پوشاند. اما چه رخ می‌دهد اگر تمام این یخ‌های روی زمین ذوب شوند؟

یخ روی زمین از یخچال‌های طبیعی، صفحات یخی، پرمافراست (لایه منجمد دائمي اعماق زمین) و برف حاصل می‌شود. از آنجایی که قطب شمال عمدتاً از اقیانوس‌های منجمد تشکیل شده است یخ‌های آنجا تا حد زیادی به شکل صفحات شناور همانند کوه‌های یخ عظیم می‌باشند و این صفحات در تماس مستقیم با آب‌های گرم اقیانوس می‌باشند که سبب ذوب شدن یخ‌های قطبی می‌شود.
گزارش سال ۲۰۱۵ ناسا حاکی از این می‌باشد که یخ‌های قطب شمال به کمترین مقدار خود تاکنون در طی ماه های ژانویه، فوریه، آوریل، مه و ژوئن رسیده‌اند. “در دهه‌ی گذشته، امسال سطح یخ‌های دریایی توانست یک رکورد جدید را از نظر کم بودن مقدار ثبت کند” والت مایر، دانشمند یخ‌های دریایی در مرکز پرواز فضایی گودارد (Goddard) ناسا به مطبوعات گفت: “درحال حاضر، ما به نوعی از کم شدن سطح یخ‌های قطبی رسیده‌ایم که به آن نرمال جدید (new normal) می‌گویند”.

بیل نای توضیح می‌دهد: هنگامی که تمام یخ‌های دریا ذوب شوند می‌توانید مستقیماً از اروپا با کشتی به روسیه بروید چون هیچ یخی در شمال لهستان قرار ندارد که راه شما را مسدود کند؛ ولی این را نیز در نظر بگیرید که تمام سیل‌ها، شیرماهی‌ها و خرس‌های قطبی که شما قطب شمال را خانه آنها می‌نامید از بین رفته‌اند.
شاید فکر کنید که حیوانات دریایی با ذوب شدن یخ‌های قطبی زیستگاه بیشتری بدست می‌آورند، اما حقیقت این است که ۹۵ درصد از یخ‌های روی زمین درواقع در خشکی قرار دارند. (بیشتر…)

بیشتر

مقایسه‌ی کوه المپوس مریخ با اورست

کوه المپوس که در مریخ قرار دارد بزرگ‌ترین آتشفشان منظومه‌ی شمسی است. ارتفاع این کوه حدود ۲۲ کیلومتر است که حدود ۲٫۵ برابر کوه اورست می‌باشد. عرض این کوه عظیم حدود ۶۰۰ کیلومتر است و به خاطر همین و نیز داشتن ساختار پیچیده‌ی لبه‌های آن، تعیین حداکثر ارتفاع آن به صورت دقیق کار بسیار دشواری است. در تصویر زیر آتشفشان المپوس، آتشفشان مونا کیا در جزایر هاوایی و کوه اورست مشاهده می‌شوند. شاید از اینکه مونا کیا بزرگ‌تر از اورست به نظر می‌رسد تعجب کنید. واقعیت این است که اگر ارتفاع از کف اقیانوس را در نظر بگیریم آتشفشان مونا کیا بیش از ۱۰ هزار متر ارتفاع دارد و از اورست هم بلندتر است.

مقایسه‌ی کوه المپوس مریخ با اورست و مونت کیا

کوه المپوس یک آتش‌فشان فعال است. علت بزرگ بودن کوه المپوس و دیگر آتش‌فشان‌های مریخ، عدم حرکت پوسته‌ی آن سیاره در مقایسه با پوسته‌ی زمین دانسته می‌شود. حرکت کم صفحه‌های مریخ موجب می‌شود که مواد مذاب از جای ثابتی فوران کنند و به آرامی کوه‌های عظیمی را ایجاد نمایند. در واقع کوه المپوس حاصل هزاران سال جریان گدازه‌های آتشفشانی می‌باشد. (بیشتر…)

بیشتر

ابر عدسی

ابر عدسی یا عدسگون ابری است به شکل عدس یا بادام، غالباً بسیار طویل و معمولاً با حدود کاملاً مشخص، گاهی لبه‌های آن رنگین کمانی است. این ابر به خاطر ظاهر جالب و عجیبی که دارد برخی اوقات به اشتباه به صورت بشقاب پرنده دیده می‌شود.

ابر عدسی

تشکیل این ابر بدین صورت است که هوا در سطح زمین جریان می‌یابد و با موانعی برخورد می‌کند. موانعی چون ساختمان‌ها، پل‌ها، تپه‌ها، دره‌ها و کوه‌ها باعث می‌شوند جریان هوا به صورت گردابی درآمده و این ابرها تشکیل شوند. ابر عدسی منشأ کوهستانی دارد، اما ممکن است در نواحی نیمه‌کوهستانی نیز دیده شود؛ این اصطلاح عمدتاً همراه با ابرهای پرساکومه‌ای و فرازکومه‌ای و پوشن‌کومه‌ای می‌آید. (بیشتر…)

بیشتر

رنگین‌کمان ابری

یک ابر چند رنگ عجیب که در کاستاریکا ظاهر شد، سبب تحیر بسیاری از ساکنین آنجا شد … اما راز این رنگین‌کمان ابری چیست؟

رنگین‌کمان ابری

هنگامی که این ابرها بر فراز آسمان Escazu مشاهده شدند سبب وحشت بسیاری از ساکنین شدند. به نقل از واشنگتن پست به گفته یکی از ناظران این ابرهای حیرت انگیز نشانه‌ای از پایان جهان می‌باشند.

جسی مونتیلگر (کسی که رویداد های عجیب آسمان را ثبت می‌کند) در یوتیوب خود نوشته بود: “آسمان باز شده بود، همانطور که گویی جهان به پایان رسیده است”.
اما در میان دانشمندان هواشناسی، هیچ رمز و رازی در اینجا وجود ندارد و قطعا هیچ رویداد وخیمی رخ نداده است. این پدیده‌ی برجسته علمی با عنوان ” رنگین‌کمان ابری” شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۷ یک رخداد مشابه در Boulder, Colo نیز مشاهده شد.
ناسا شرح داد که یک رویداد علمی در پشت این ماجراست: ” این ابرها از قطرات کوچک آب با اندازه‌های تقریبا یکسان تشکیل شده‌اند. زمانی که خورشید در سمت راست قرار داشته باشد و به طور عمده توسط ابرهای ضخیم پنهان شده باشد، این ابرهای نازک‌تر به طور قابل توجهی سبب انکسار نور خورشید به شیوه‌ی منسجم می‌شوند با رنگ‌های مختلفی که به میزان متفاوتی شکسته شده‌اند. بنابراین رنگ‌های مختلف از طریق مسیرهای متفاوتی به ناظر می رسند. “

منبع:

Weird Costa Rica cloud formation: Mystery explained.

بیشتر

اگر تاریخچه زمین را ۲۴ ساعت در نظر بگیریم

ما انسان‌ها معمولاً فکر می‌کنیم که زندگی روی زمین با ما شروع شده و بدون ما پایان می‌یابد ولی واقعیت این است که ما برای زمین مهمانان نورسیده‌ای بیش نیستیم. اگر تاریخچه زمین را به مانند یک شبانه‌روز در نظر بگیریم این اتفاق‌ها در طول این شبانه‌روز افتاده است:

اگر تاریخچه زمین را 24 ساعت در نظر بگیریم فرگشت

ساعت ۰:۰۰ بامداد: تشکیل زمین

تا ۳ بامداد بمباران زمین توسط شهاب‌سنگ‌ها

اولین ساختارهای بنیادی حیات حدود ساعت ۴ صبح تشکیل شده‌اند

قدیمی‌ترین فسیل‌ها حدود ۵:۳۶ دقیقه صبح تشکیل شده‌اند

ترکیبات آهن نواری یا سازندهای آهن نواری بین ساعت ۶ صبح تا ۱۳:۵۲ دقیقه تشکیل شده‌اند

زمان زیادی می‌برد تا اولین موجودات تک سلولی بوجود آیند و جلبک‌های تک سلولی بعدازظهر و ساعت ۱۴:۰۸ بوجود آمده‌اند

تولید مثل جنسی ساعت ۱۸:۰۸ دقیقه فرگشت یافته است

جلبک‌های دریایی در ۲۰:۲۸ دقیقه بوجود می‌آیند

عروس دریایی از قدیمی‌ترین موجودات پرسلولی ۲۰:۴۸ دقیقه فرگشت می‌یابد

تریلوبیت‌ها در ساعت ۲۱:۰۴ دقیقه بوجود آمده

و گیاهان زمینی ۲۱:۵۲ دقیقه زمین را اشغال می‌کنند

در ساعت ۲۲:۲۴ دقیقه باتلاق‌های ذغال‌سنگ از جنگل‌ها تشکیل می‌شوند

دایناسورها ساعت ۲۲:۵۶ دقیقه پدیدار می‌شوند

ساعت ۲۳:۳۹ دقیقه پستانداران فرگشت می‌یابند و

انسان‌ها تنها یک دقیقه و ۱۷ ثانیه است که پا به عرصه‌ی حیات گذاشته‌اند. (بیشتر…)

بیشتر

ابر سینه‌ای

ابر سینه‌ای (Mammatus) قُلُمبه یا سینه‌کومه‌ای (mammatocumulus) گونه‌ای ابر است که رشته‌ای از ابرچه‌های کیسه‌مانند در زیر سطح اصلی آن قرار دارد. شکل ظاهری این ابرها حاصل کیسه‌هایی از هوای سرد اشباع شده‌است که به سرعت از سطح ابرهای توفان‌زا پایین می‌آید و تصویری مانند برآمدگی‌های مواج در قسمت زیرین ابر ایجاد می‌کند. خوشه‌های سینه‌ای این ابرها معمولا از یخ تشکیل شده‌اند، اما می‌تواند ترکیبی از یخ و آب مایع نیز باشد.

ابر سینه‌ای

ابرهای سینه‌ای معمولا با تشکیل ابرهای سندانی و توفان‌های سخت همراهند و در کل پدیده‌های نادرند.

ابرهای سینه‌ای معمولا از پایه ابرهای کومولونیمبوس (کومه‌ای بارا) امتداد پیدا می‌کنند، اما ممکن است در زیر ابرهای آلتوکومولوس (فرازکومه‌ای)، آلتواستراتوس (فرازپوشنی)، استراتوکومولوس (پوشن‌کومه‌ای) و سیروس (پَرسا) و ابرهای خاکستر آتشفشانی نیز تشکیل شود.

میانگین قطر هر ابرچه در ابرهای سینه‌ای ۱ تا ۳ کیلومتر و درازای میانگین آن‌ها نیم کیلومتر است. ماندگاری شکل سینه‌ای هر ابرچه به طور میانگین ۱۰ دقیقه است اما رشته‌ای از خوشه‌های این ابرها می‌تواند از ۱۵ دقیقه تا چند ساعت دوام بیاورد.

مرجع:

Mammatus cloud

بیشتر