برچسب: بندپایان

آیا انقراض دایناسورها تنها انقراض زمین بوده است؟

در مطالعه تاریخ زمین، دانشمندان می‌گویند ۵ انقراض بزرگ اتفاق افتاده که بیش از نیمی از موجودات آن دوران را از بین برده است. انقراض دایناسورها فقط یکی از آنها بوده است. با ما همراه باشید تا ببینیم چه بر تاریخچه حیات در زمین ما گذشته است.

۵- نزدیک‌ترین انقراض در حدود ۶۵ میلیون سال پیش رخ داده است. انقراض دایناسورها در این دوره اتفاق افتاده است. این انقراض حدود ۷۶% از گونه‌ها را منقرض کرد. برخی از عوامل آتشفشانی و سایر عوامل دیگر باعث انقراض دایناسورها بوده‌اند.

۴- انقراض بعدی در حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش رخ داده است. طغیان‌های بسیار زیاد مواد آتشفشانی می‌توانند این انقراض را توجیه کنند. حدود ۸۰% از موجودات از جمله ۲۰% از جانوران دریازی، بسیاری از پستانداران و … منقرض شدند.

۳- مخرب‌ترین انقراض تاریخ زمین  در حدود ۲۴۵ میلیون سال پیش با انقراض بیش از  ۹۰% از موجودات روی زمین همراه بوده است. بسیاری از دانشمندان معتقدند که سیارک‌ها، شهاب سنگ‌ها و… عامل این انقراض بزرگ بوده‌اند.

۲- حدود ۳۶۰ میلیون سال پیش انقراضی بسیار طولانی رخ داد که حدود ۲۰ میلیون سال طول کشید و حدود ۸۳% از موجودات که ۷۰% آن‌ها آبزی بودند را منقرض کرد.

۱- اولین انقراض ۴۴۰ میلیون سال پیش بوده است. در این رخداد حدود ۸۴% از موجودات از جمله موجودات دریایی مثل کونودنت‌های مارماهی مانند و نوعی از بندپایان منقرض شدند. در این انقراض یخ‌بندان وسیعی اتفاق افتاد که با یخ بستن آب‌های دریا سطح آب دریاها به سرعت کاهش یافت.

ما از نزدیک‌ترین انقراض (۶۵ میلیون سال پیش) شروع کردیم و به اولین آن‌ها (۴۴۰ میلیون سال پیش) رسیدیم. اما هم اکنون ما در انقراض جدیدی هستیم. انقراضی که دلیل فرا زمینی یا آتشفشانی ندارد بلکه دلیل انسانی دارد، انسان‌های متمدن امروزی. در این انقراض ما هوا را آلوده می‌کنیم، جنگل‌ها را خراب می‌کنیم و کارهای زیاد دیگر. طبق تحقیقات این انتظار می رود که در سال ۲۱۰۰ میلادی نیمی از موجودات منقرض شوند.

(بیشتر…)

بیشتر

رتیل زانوقرمز مکزیکی

رتیل زانوقرمز مکزیکی دارای رنگ سیاه و قهوه‌ای تیره غالب با پاهای قهوه‌ای روشن و زانوهایی به رنگ مشخص نارنجی متمایل به قرمز براق هستند. شکم آنها در میان موهای پرز مانند قهوه ای و خاکستری رنگ پوشانده شده است. تصویر این رتیل بسیار زیبا را مشاهده می‌کنید.

رتیل زانوقرمز مکزیکی

این گونه از رتیل‌ها می توانند فاصله‌ای حدود ۱۷ سانتی متر بین دو پای خود داشته باشند. طول عمر نرها حدود ۵ سال می‌باشد ولی ماده ها بیش از ۲۵ سال و تا ۳۰ سال عمر می‌کنند. رتیل زانوقرمز مکزیکی نیز به مانند تمامی رتیل‌ها یک بندپاست و باید از طریق فرآیند پوست انداختن رشد کند.

رتیل های ماده در صورت داشتن دوره سرد (دوره سرما) بیشتر و بهتر آماده جفت‌گیری می شوند. زمانی رتیل نر بالغ یک شبکه اسپرم بسازد نشان دهنده آمادگی او به رتیل ماده است. او باید در محفظه زندگی رتیل ماده قرار بگیرد. رتیل نر به سمت مخفیگاه رتیل ماده حرکت می کند ، سپس با دستان جلویی خود با حرکتی لرزش وار به زمین ضربه زده و رتیل ماده را ترغیب به خروج از مخفیگاه می کند. به محض خروج رتیل ماده ، رتیل نر به سمتش حمله‌ور شده و به حالتی که بالاتر از او قرار گیرد آن را می گیرد تا به نقطه مورد نظر خود برای جفت گیری دسترسی خوبی داشته باشد. در این زمان رتیل نر بوسیله‌ی یکی از اندام های شبه حرکتی خود، اقدام به قرار دادن کیسه اسپرم در داخل بدن رتیل ماده می‌کند. اگر عمل جفت‌گیری و قرار دادن کیسه اسپرم در داخل بدن ماده به درستی انجام گرفته باشد، یک کیسه حاوی تخم ظرف چند هفته آینده، توسط رتیل ماده گذاشته می‌شود. این کیسه تخم می تواند شامل ۲۵۰ عدد بچه رتیل باشد. پس از جفت‌گیری رتیل نر معمولاً پس از چند هفته خواهد مرد. (بیشتر…)

بیشتر

شپش زبان‌خوار

شپش زبان‌خوار با نام علمی Cymothoa exigua از راه آب‌شش‌ها وارد دهان ماهی می‌شود و خود را به زبان ماهی می‌چسباند. سپس رگ‌های زبان را قطع می‌کند و در نتیجه زبان ماهی می‌افتد. سپس این بندپا خود را به ریشه‌ی زبان می‌چسباند و زبان جدید ماهی می‌شود. این تنها مورد شناخته شده‌ی انگلی است که جایگزین یک عضو میزبان می‌شود. وقتی که ماهی می‌میرد این حشره خود را از بدن ماهی جدا کرده و به بدن آن می‌چسبد. کاملاً معلوم نیست که در حیات وحش چه بر سر این انگل می‌آید. شپش زبان‌خوار برای انسان بی‌خطر است ولی می‌تواند گاز بگیرد.

شپش زبان‌خوار ماهی

(بیشتر…)

بیشتر