برچسب: دلفین

خواب نیمکره‌ای

خواب نیمکره‌ای توانایی خوابیدن با نیمی از مغز است درحالیکه نیمه‌ی دیگر مغز هوشیار می‌ماند. این حالت با خواب معمولی فرق دارد که در آن هوشیاری هر دو نیمکره‌ی مغز کم می‌شود. در این حالت خوابیدن با یک چشم باز و یک چشم بسته ممکن می‌شود بدین صورت که نیمی از مغز در خواب عمیق فرو می‌رود و چشمی که توسط آن نیمکره کنترل می‌شود بسته می‌شود درحالیکه چشمی که توسط نیمکره‌ی فعال مغز کنترل می‌شود باز می‌ماند.

خواب نیمکره‌ای

بسیاری از گونه‌های پرندگان و پستانداران دریایی توانایی خوابیدن در این حالت را دارند که به آن خواب نیمکره‌ای با موج آهسته نیز گفته می‌شود. این قابلیت، امکان گریختن از شکارچیان بالقوه و خوابیدن در حین مهاجرت را ممکن می‌سازد. توانایی پرندگان برای این نوع خواب ارتباط مستقیمی با خطر شکارچیان دارد. به عبارت دیگر توانایی این مدل خواب در پرندگانی فرگشت یافته است که خطر شکار شدن بیشتری دارند.

خوابیدن نیمکره‌ای به پستانداران دریایی و دلفین‌ها اجازه می‌دهد که در حین خواب به سطح بیایند و تنفس کنند. همچنین در مورد گروه دلفین‌ها مشاهده شده است که دلفین‌هایی که در سمت چپ دسته شنا می‌کنند با باز گذاشتن چشم راست می‌خوابند درحالیکه دلفین‌هایی که در سمت راست دسته شنا می‌کنند با چشم چپِ باز می‌خوابند. (بیشتر…)

بیشتر

دلفین ها دوستان قدیمی خود را پس از ۲۰ سال جدایی هم می شناسند

دلفین‌ها قادرند صدای دلفین‌های دیگر را پس از ۲۰ سال نیز تشخیص دهند. این توانایی در واقع طولانی‌ترین حافظه‌ی شناختی در بین حیوانات می‌باشد و این قابلیت حتی شاید از توانایی انسان نیز برای یادآوری چهره‌های دیگر بیشتر باشد. هر دلفین یک سوت منحصر بفرد دارد که آن را به عنوان علامت مشخصی برای صدا زدن استفاده می‌کند و این صدا در کل زندگی بدون تغییر می‌ماند. این صداهای شناسایی از خصوصیات صورت انسان‌ها نیز که برای شناسایی استفاده می‌کنند قابل اعتمادتر هستند. مطالعات نشان داده‌اند دلفین‌هایی که برای ۲۰ سال یا بیشتر از هم جدا بوده‌اند می‌توانند صدای سوت دوست قدیمی خود را از غریبه‌ها تشخیص دهند. این حافظه‌ی اجتماعی از توانایی دیگر حیوانات مانند فیل‌ها، نخستی‌سانان و تمام دیگر حیوانات باهوش که به این روش مورد مطالعه قرار گرفته‌اند فراتر است. (بیشتر…)

بیشتر