برچسب: زمین

زمین تنها سیاره‌ای است که با نام یک خدای رومی نام‌گذاری نشده است

مردم باستان خدایان مختلفی را می‌پرستیدند و آن‌ها را با سیاره‌هایی در آسمان ارتباط داده بودند. در این بین تمامی سیاره‌ها بجز زمین به نام خدایان رومی نام‌گذاری شده‌اند:

  • عطارد نام خود را از پیام‌رسان بالدار خدایان گرفته بود. این سیاره همچنین خدای سرقت، تجارت و مسافرت بود. این سیاره نام خود را از سرعت چرخش خود گرفته بود.
  • زهره خدای عشق و زیبایی روم باستان بود که یک نام مناسب برای یک سیاره‌ی پرنور و درخشان بود.
  • مریخ خدای رومی جنگ بود. این سیاره نام خود را از این واقعیت گرفته است که سرخ و به رنگ خون است.
  • مشتری پادشاه رومی خدایان بود به این خاطر که بزرگ‌ترین سیاره در منظومه‌ی شمسی است و به همین خاطر به عنوان مهم‌ترین خدا نام‌گذاری شده است.
  • زحل به عنوان خدای رومی کشاورزی و برداشت محصول نام‌گذاری شده است چون رنگ طلایی دارد که به رنگ یک مزرعه‌ی گندم است.
  • اورانوس تا دهه‌ی ۱۸۰۰ کشف نشده بود ولی ستاره‌شناسان بر طبق همان سنت قدیمی آن دوره نام آن را از خدایان رومی گرفتند. در اسطوره‌شناسی، اورانوس پدر زحل بوده و زمانی پادشاه خدایان بوده است.
  • نپتون نیز پس از کشف شدن با نام خدای دریا نام‌گذاری شد که احتمالاً به خاطر رنگ آبی آن است.
  • پلوتون نیز دیگر جزو سیارات منظومه‌ی شمسی نیست ولی محیط تاریک و سرد آن باعث شد به عنوان خدای جهان زیرین مردگان نام‌گذاری شود.

چرا زمین به نام خدایان رومی نام‌گذاری نشده است؟

واقعیت این است که مردم قدیم زمین را یک سیاره نمی‌دانستند. سیاره‌ها اختران دوردست آسمان بودند که از دور ناظر بشریت بودند درحالیکه این کره‌ی خاکی میدان زندگی بشر بود. (بیشتر…)

بیشتر

در زمان دایناسورها شبانه‌روز چند ساعت بود؟

طول شبانه‌روز زمین طی ۴٫۵ میلیارد سال عمرش در حال افزایش بوده است و همیشه به شکل کنونی نبوده است. دلیل این واقعیت این است که ماه سرعت چرخش زمین را کم می‌کند. زمین هنگامیکه ماه تشکیل شد خیلی سریع‌تر می‌چرخید و طول شبانه‌روز در آن زمان در حد ۲ تا ۳ ساعت بود و ماه در فاصله‌ی کمتری از زمین قرار داشت و هر ۵ ساعت یکبار به دور زمین می‌چرخید.

دلیل اینکه ماه سرعت چرخش زمین را کم می‌کند به خاطر اثر گرانشی و انتقال گشتاور زاویه‌ای آن می‌باشد. برای درک این قضیه تصور کنید که شخصی روی صندلی چرخانی نشسته است و شما تلاش می‌کنید او را با دستتان متوقف کنید. این باعث می‌شود این شخص اندکی سرعتش کم شود ولی شما هم اندکی جابجا می‌شوید و گشتاور زاویه‌ای پیدا می‌کنید. همین اتفاق هم برای سیستم زمین-ماه می‌افتد و ماه به مانند شخصی که در حال تلاش برای متوقف کردن زمین است اندکی گشتاور زاویه‌ای در مدارش پیدا می‌کند. به همین خاطر سرعت زمین اندکی کم شده و ماه از زمین دور می‌شود. ما می‌توانیم این سرعت را اندازه بگیریم. پنل‌های انعکاسی که در روی ماه نصب شده‌اند به ما اجازه‌ی این کار را می‌دهند. ماه سالانه حدود یک تا دو سانتیمتر از زمین دور می‌شود. همچنین سرعت چرخش زمین در حال کمتر شدن است. این مقدار حدود دو میلی‌ثانیه در هر صد سال است یعنی یک پانصدم ثانیه. بر این اساس طول شبانه‌روز هم به تدریج در حال زیاد شدن است.

طول شبانه‌روز در زمان دایناسورها

دایناسورها بین ۲۵۰ میلیون سال تا ۶۰ میلیون سال پیش بر روی زمین زندگی می‌کرده‌اند. در این زمان طول شبانه‌روز حدود ۲۳ ساعت بوده است.

تأثیر زمین‌لرزه بر طول شبانه‌روز

زمین لرزه‌های بزرگ نیز بر روی طول شبانه‌روز تأثیر می‌گذارند ولی این تأثیر بسیار ناچیز است. این اثر زمین‌لرزه به خاطر تغییر گشتاور اینرسی زمین است که توصیف کننده‌ی میزان جرمی است که در داخل زمین گسترده شده است. قاعده‌ی حفظ گشتاور زاویه‌ای بدین معنی است که تغییر گشتاور اینرسی منجر به تغییر سرعت چرخش می‌شود.

فرض کنید که زمین از تعداد زیادی آجر ساخته شده است. شما می‌توانید موقعیت هر آجر را از محور چرخش زمین اندازه بگیرید. اگر از آن فاصله را به توان دو رسانده و در جرم آجر ضرب کنید و این مقدار را برای تمامی آجرها جمع بزنید گشتاور اینرسی را بدست می‌آورید. اگر آجرها را اندکی جابجا کنید جواب متفاوتی بدست می‌آورید بهمین خاطر است که سرعت چرخش زمین هنگام جابجا شدن مقداری از جرم زمین توسط زمین لرزه تغییر می‌کند.

آینده

ماه و زمین میلیاردها سال دیگر به دور یکدیگر خواهند رقصید. این فرآیند زمانی پایان می‌یابد که طول شبانه‌روز زمین برابر با طول شبانه روز ماه شود. این عدد حدودا برابر ۴۵ روز خواهد بود. این بدین معنی است که ۴۵ روز طول خواهد کشید که ماه یک دور به گرد زمین بچرخد و شبانه‌روز زمین هم ۴۵ برابر شبانه‌روز کنونی طول خواهد کشید. البته تا آن زمان خورشید به یک غول سرخ تبدیل شده است و ما نگرانی‌های جدی‌تر از این مسئله خواهیم داشت. (بیشتر…)

بیشتر

تمامی سیارات منظومه شمسی در فاصله بین زمین و ماه جا می شوند

منظومه شمسی

قطر میانگین سیارات منظومه شمسی بر حسب کیلومتر به صورت زیر می‌باشد:

عطارد: ۴۸۷۹

زهره: ۱۲۱۰۴

مریخ: ۶۷۷۱

مشتری: ۱۳۹۸۲۲

زحل: ۱۱۶۴۶۴

اورانوس: ۵۰۷۲۴

نپتون: ۴۹۲۴۴

مجموع: ۳۸۰۰۰۸

فاصله‌ی میانگین زمین از ماه ۳۸۴۴۰۰ کیلومتر است و اگر تمامی سیارات منظومه شمسی را در این فاصله جای دهیم ۴۳۹۲ کیلومتر هم اضافه بوده و خالی می‌ماند. (بیشتر…)

بیشتر